آبله مرغی در پرندگان، قسمت دوم؛ پاتولوژی (آسیب شناسی)

آبله مرغی در پرندگان

آبله مرغی در پرندگان، قسمت دوم؛ پاتولوژی (آسیب شناسی)

آبله مرغی در پرندگان

پاتولوژی:

علایم ماکروسکپی: ضایعات مشخصه آبله جلدی در پرندگان هیپرپلازی  بافت پوششی به صورت موضعی است که اپیدرم و فولیکول های پر زیر آن را درگیر می کند. تشکیل ندول هایی که در ابتدا به صورت نقاطی سفید به نظر می رسند و بعد به سرعت در اندازه بزرگ شده و زرد رنگ می شوند. در جوجه هایی که به صورت بین جلدی آلوده شده اند، تعداد کمی ضایعات اولیه تا روز چهارم ایجاد می شود. جوش ها (Papules ) در روز ۵ یا ۶ شکل می گیرند. سپس مرحله تاول فرا می رسد که با تشکیل ضایعات ضخیم و و سیع همراه می شود.

با اتصال ضایعات به هم وسیع تر شده و حالت زبر و خاکستری یا قهوه ای تیره به خود می گیرد. بعد از حدود ۲ هفته ضایعات در قسمت زیرین حالت آماسی و التهاب دارند و خونریزی دهنده می شوند. تشکیل دلمه که ممکن است ۲-۱ هفته ادامه داشته و به پوسته ریزی لایه اپیتلیال دژنره شده ختم می شود. اگر دلمه در هنگام تشکیل به صورت زود هنگام برداشته شود، محل آن مرطوب و یک اکسودای سروزی- چرکی سطح دانه دانه و خونریزی دهنده زیر آن را پوشانده است. اگر دلمه به طور طبیعی بیافتد در زیر آن یک لایه اسکار ظریف به چشم می خورد و در موارد ملایم، اسکار قابل توجهی هم به چشم نمی خورد.

واکسن های تخفیف حدت یافته ضایعات موضعی ایجاد می کنند که در مقایسه با موارد حاد مربوط به سویه های پاتوژنیک ملایم هستند.

در شکل دیفتریک ضایعاتی که به مقدار کم برجسته بوده ، و ندول هایی به رنگ سفید مات و یا زرد رنگ روی غشای مخاطی دهان، مری، زبان یا قسمت فوقانی نای تشکیل می شود. ندول ها به سرعت از نظر اندازه بزرگ شده و اغلب به هم می رسند و تبدیل به یک غشای کاذب دیفتریک به رنگ زرد، پنیری و نکروتیک و یا غشای دیفتریک می شوند. اگر این غشاها برداشته شوند، زخم های خونریزی دهنده بر جای می ماند. واکنش التهابی ممکن است به سوی سینوس ها (خصوصا زیر چشمی) کشیده شده و باعث تورم آن ها شود و یا به سوی حلق و حنجره کشیده شده و باعث مشکلات تنفسی شود و یا به سمت مری کشیده شود.

دیدن عفونت جلدی با مشخصات جلدی در تاج و ریش و ضایعات دیفتریک در دهان و دستگان تنفسی فوقانی به صورت همزمان در یک پرنده امری غیرمعمول نیست. اغلب درگیری چشم ها و پلک ها با تشکیل ضایعات در سایر مناطق پوست و ضایعات دیفتریک همراه است. اگر چه در بعضی موارد عفونت با ویروس آبله می تواند به بروز ضایعات پوستی، دیفتریک، سیستمیک و یا انکوژنیک منجر شود اما در سایر موارد عفونت می تواند موضعی بوده و با حضور ندول های کوچک، سفت و رنگ پریده در بعضی ارگان های داخلی مشخص شود. در چنین مواردی تشخیص مناسب به وسیله هیستوپاتولوژی یا آزمایش های یا آزمایش های میکروسکوپ الکترونی بر روی ضایعات امکان پذیر است.

اولین نشانه آبله در بوقلمون ظهور جوش های کوچک زرد رنگ بر روی غبغب، برجستگی روی سر و سایر قسمت های سر است. این جوش ها نرم بوده  و در این مرحله چرکی به آسانی برداشته می شوند و یک ناحیه ملتهب پوشیده شده با اکسودای سروزی چسبناک بر جای می گذارند. گوشه های دهان، پلک ها و غشاهای دهانی اغلب درگیر هستند. ضایعات بزرگ شده و با یک دلمه خشک و یا توده زگیل مانند به رنگ زرد یا قهوه ای پوشیده می شوند. در پولت های جوان سر، پاها و انگشتان ممکن است به طور کامل با ضایعات پوشانیده شوند. بیماری ممکن است به نقاط پردار بدن گسترش یابد.

علایم میکروسکوپیک:

مهم ترین چهره عفونت (خواه ضایعات جلدی، دیفتریک و یا از پرده کوریوآلانتوئیک آلوده باشد) هیپرپلازی بافت پوششی و بزرگ شدن سلول ها به همراه تغیرات التهابی مرتبط با آن است. بیان یک Epidermal growth factor-EGF شبیه موردی که در ژنوم ویروس آبله ماکیان موجود است، احتمالا نقش مهمی در هیپرپلازی مشاهده شده در بافت های آلوده به آبله طیور دارد.

انکلوژن بادی های اختصاصی سیتوپلاسمیک و ائوزینوفیلیک تیپ A (اجسام بولینجر) در سلول های آلوده به وسیله میکروسکوپ نوری قابل مشاهده است.

از آن جا که ویروس های آبله بزرگ ترین ویروس ها هستند، اجسام اولیه را می توان در گسترش های تهیه شده از ضایعات و رنگ آمیزی شده با متدGimenez مشاهده کرد.

تغیرات هیستوپاتولوژیک در مخاط نای شامل هیپرتروفی اولیه و هیپرپلازی سلول های تولید کننده موکوس است و به دنبال آن بزرگ شدن سلول های اپیتلیال که حاوی اجسام ائوزینوفیل داخل سیتوپلاسمی هستند. ( انکلوژن بادی ها).

میکروسکپ الکترونی:

به دلیل سایز بزرگ، ریخت شناسی مشخص، جزئیات اختصاصی ultra structural، تشخیص ویروس های آبله به وسیله میکروسکپ الکترونی با رنگ آمیزی منفی و یا برش های فوق نازک (ultra thin ) نسبتا آسان است.

تشخیص میکروسکپی:

اجسام اولیه ( بورل بادی ها) ویروس آبله ماکیان را می توان در گسترش هایی که از ضایعات تهیه می شوند و با رنگ آمیزی رایت یا متد گیمنز رنگ آمیزی می شوند جستجو کرد. مقاطع بافتی از ضایعات دیفتریک یا جلدی را هم می توان به روش های مرسوم آماده کرد یا با استفاده از محلول هایی که همزمان آن ها را فیکس و آب گیری می کنند، آن ها را آماده کرد. ضایعات تیپیک جلدی در آبله پرندگان و ضایعات دیفتریک در دستگاه تنفسی فوقانی و مخاط دهانی باید یا به وسیله هیستوپاتولوژی ( حضور انکلوژن های سیتوپلاسمی) تایید گردد و یا به وسیله جداسازی ویروس.

میکروسکپ الکترونی می تواند برای نشان دادن پارتیکل های ویروسی در ضایعات یا ترشحات ب وسیله رنگ آمیزی منفی مقاطع فوق نازک از بافت های آلوده استفاده شود.

انکلوژن های تیپ A با ویریون ها در اطراف آن و یا انکلوژن های پر شده با ویروس می توانند در آزمایش های میکروسکپ الکترونی دیده شوند.

جداسازی و شناسایی ویروس:

  • تزریق به پرنده: ویروس های آبله پرندگان می توانند به وسیله تهیه سوسپانسیونی از ضایعات پرندگان آلوده و تلقیح آن به تاج خراشیده شده، فولیکول های پرهای کنده شده در قسمت ران و یا روش wing-swab stick به پرنده حساس منتقل شوند. ویروس آبله ماکیان می توانند به آسانی از یک پرنده به پرنده دیگر منتقل شده و ضایعات مشخص جلدی را در ۷-۵ روز نشان دهد. در موارد آتیپیک، انجام آزمایش های میکروسکپی و یا تزریق به پرنده حساس می تواند توصیه شود.
  • تزریق به جنین پرندگان: سوسپانسیونی از ضایعات جلدی یا دیفتریک از نمونه مشکوک به ویروس آبله تهیه و به روش CAM به جنین جوجه SPF 12-9 روزه تلقیح می شود. ۷-۵ روز بعد پرده کوریوآلانتوئیک از نظر وجود ضایعات Pock مانند بررسی می شود. گاهی بعضی سویه ها قادر به رشد روی پرده کوریوآلانتوئیک جنین جوجه نیستند.
  • کشت سلول:معمولا کشت های سلول برای جداسازی اولیه ویروس های آبله پرندگان به کار گرفته نمی شوند.عادت دادن ویروس آبله به این سیستم گاهی ضرورت دارد زیرا همه سویه ها در تزریق اولیه قادر به ایجاد CPE نیستند. برای شناسایی مشخصات آنتی ژنیکی و ژنتیکی یک جدایه، تکثیر بر روی کشت سلول به مراتب آسان تر از تلقیح روی پرده کوریوآلانتوئیک است.

http://zarinjavdaneh.ir/آبله-مرغی-در-پرندگان-،-معرفی-و-آشنایی-با/

 

https://t.me/zarin_javdaneh

 

انتشار

error: محتوا حفاظت شده است