ارزش خوراک در تغذیه طیور گوشتی، دسته بندی ماده

ارزش خوراک در تغذیه طیور گوشتی، دسته بندی ماده

ارزش خوراک در تغذیه طیور گوشتی، دسته بندی ماده

ارزش خوراک:

راه های مختلفی برای سنجش ارزش خوراک وجود دارد. خوراک هایی مانند میوه ها حاوی مقادیر زیادی آب هستند، در حالی که دانه ها آب کمی دارند؛ بنابراین، نخستین دسته بندی آب و ماده خشک است. وقتی ماده خشک مورد بررسی قرار می گیرد بخشی از آن می تواند بسوزد و بخشی از آن نمی تواند؛ اینجا دومین دسته بندی یعنی خاکستر و ماده آلی به دست می آید. خود ماده آلی می تواند به بخش های کربوهیدارت، چربی، پروتئین و ویتامین ها تقسیم شود.

ماده خشک

ماده خشک خوراک ها به طور مرسوم به دو بخش خاکستر و ماده آلی تقسیم می شود، اگر چه چنین دسته بندی واضحی در اندام های زنده وجود ندارد. بسیاری از مواد آلی حاوی عناصر معدنی به عنوان اجزای ساختاری خود هستند.

خاکستر (ماده غیر آلی)

خاکستر یک خوراک معرف مقدار مواد معدنی آن است. مواد معدنی در تغذیه حائز اهمیت هستند.

ماده آلی

انرژی (که به خودی خود یک ماده مغذی نیست بلکه بیشتر یک ویژگی خوراک است)، پروتئین ها از بخش آلی خوراک به دست می آیند. کل ماده آلی خوراک قابل دسترس نیست و بخش غیر قابل هضم آن از طریق مدفوع دفع می شود. بخش غیر قابل هضم نقش مهمی در هضم ایفا می کند. این بخش توده ای فراهم می کند که به واسطه آن انقباضات ریتمیک روده فعال می شوند و بنابراین مسئول حفظ کشیدگی طبیعی ماهیچه های روده است.

ارزش خوراک، دسته بندی ماده

کربوهیدارت ها

کربوهیدارت ها ترکیباتی حاوی کربن، هیدروژن و اکسیژن هستند که در آنها نسبت هیدروژن به اکسیژن تقریبا مشابه آب است. کربوهیدارت ها ۶۰ تا ۹۰ درصد ماده خشک گیاهان را در بر می گیرند، در حالی که بدن حیوانات حاوی مقادیر اندکی کربوهیدارت است. این اختلال تا حد زیادی به این دلیل است که دیواره های سلولی گیاهان از ترکیبات کربوهیدراتی تشکیل شده اند، اما دیواره سلول های جانوری تقریبا به طور کامل از پروتئین ساخته شده است. به علاوه، گیاهان انرژی را به صورت کربوهیدارت ذخیره می کنند، در حالی که ذخیره انرژی حیوانات چربی است. کربوهیدارت ها بخش اعظم جیره را در بر می گیرند.

کربوهیدارت ها در یک دسته بندی ساختاری شماتیک به مونوساکاریدها، دی ساکاریدها و پلی ساکاریدها تقسیم می شوند. واژه قند معمولا کربوهیدارت هایی را در بر می گیرد که کمتر از ده واحد مونوساکاریدی دارند، در حالی که نام الیگوساکارید (الیگو= کم) به طور معمول برای همه قندها به جز مونوساکاریدها استفاده می شود. کربوهیدارت های غیر قندی (که با نام کربوهیدرات های ساختاری هم شناخته می شوند) پیچیده ترین کربوهیدرات ها هستند.

از آنجا که کربوهیدرات بزرگ ترین بخش خوراک طیور را تشکیل می دهد، یک روش سریع و آسان برای برآورد بخش های مختلف آن طراحی شده است. در این روش کربوهیدرات ها به فیبر خام و عصاره عاری از ازت تقسیم می شوند. به طور کلی، اجزای عصاره ی عاری از ازت برای پرندهه قابل دسترس است، در حالی که بخش فیبر خام برای پرنده قابل استفاده نیست.

فیبر 

پرندگان آنزیم های مورد نیاز برای تجزیه فیبر را ندارند؛ بنابراین، این بخش نقش کمی در تامین انرژی پرنده ایفا می کند. با این وجود، یک مقدار حداقل از فیبر در جیره برای حفظ سلامتی دستگاه گوارش مورد نیاز است .

برخی از پرندگان مانند شترمرغ ها به وجود باکتری ها در دستگاه گوارش خود برای هضم فیبر جیره تکیه دارند. باکتری ها در روده بزرگ (سکوم) خوراک هضم نشده را تجزیه و به آزادسازی بیشتر مواد مغذی، به ویژه انرژی، از مواد خوراکی کمک می کنند.

کربوهیدارت های پیچیده که در قالب فیبر در جیره حضور دارند، توسط باکتری ها به اسیدهای چرب فرار تبدیل می شوند. این توانایی با بالا رفتن سن پرنده افزایش می یابد، اما فیبر یک شمشیر دولبه است که در مقادیر کم اثرات مفید اما در مقادیر بالا اثرات منفی دارد.

https://www.linkedin.com/company/53390288/admin/

https://t.me/zarin_javdaneh

 

انتشار

error: محتوا حفاظت شده است