اسیدهای آمینه ایده آل، نقش و الگوی استفاده از آنها در جیره نویسی طیور

اسیدهای آمینه ایده آل، نقش و الگوی استفاده از آنها در جیره نویسی طیور

استفاده از الگوی اسید آمینه ایده آل در جیره نویسی طیور

مقدمه

اسیدهای آمینه در تغذیه طیور نقش به سزایی دارند نه تنها در تولید پروتئین بلکه در عملکردهای متابولیکی مهمی مانند بهبود عملکرد سیستم ایمنی و عملکرد دستگاه گوارش نقش به سزایی دارند.

با توجه به پیشرفت علوم دامی به ویژه در تغذیه طیور، مبنای جیره نویسی در طیور نیز دچار تغییرات زیادی شده است ولی در کشور ما متاسفانه این تغییرات همگام با پیشرفت های روز دنیا نبوده است. هنوز هم بسیاری از متخصصین برای متوازن نمودن پروتئین جیره از درصد پروتئین خام به همراه درصد برخی از اسیدهای آمینه استفاده می کنند که این روش منسوخ شده است.

استفاده از معیارهای دقیق تر مانند اسید آمینه ایده آل و یا اسید آمینه قابل هضم باعث کاهش هزینه های تغذیه ای و اطمینان از تامین مواد مغذی مورد نیاز برای طیور خواهد بود (صادقی و نوروزیان). استراتژی های تغذیه ای در صنعت طیور، شواهد جدیدی را در مورد بروز مشکلات مربوط به مسمومیت ناشی از نیتروژن مواد دفعی، بیان می کند. سابقا هدف از تنظیم نیازهای جیره خوک و طیور، حداکثر تولید بدون توجه به بیش از حد بودن میزان نیترژن به ویژه در پروتئین و اسیدآمینه ها بود.

اسید آمینه

امروزه محدودیت های زیست محیطی تنها به توجه بر میزان نیتروژن باقیمانده در تولیدات حیوانی ناشی پروتئین/اسید آمینه تمرکز ندارد، بلکه بر سطوح اجزای غیر قابل استفاده نیترژن خورده شده نیز توجه دارد. لذا امروزه در مدیریت دقیق پروتئین مواد غذایی در احتیاجات خوک و طیور، رابطه نزدیکی میان تنظیم احتیاجات پروتئین/اسیدآمینه و تولید کمترین سطح باقی مانده نیتروژن دفعی وجود دارد.

در جیره های آزمایشی طیور، بعد از متیونین، لیزین اولین اسید آمینه محدود کننده است. بنابراین استفاده از مکمل متیونین و لیزین در جیره های آزمایشی طیور، منجر به افزایش استفاده از پروتئین، به همراه کاهش میزان نیتروژن دفعی می گردد. بعد از این اسیدآمینه ها، ترئونین و همچنین در طیور جوان گلایسین، بوسیله کاهش سطوح پروتئین جیره محدود می شوند. به طور کلی امروزه پذیرفته شده که احتیاجات اسیدآمینه‌ی نسبتا وابسته به احتیاجات دیگر اسید آمینه هاست.

افزایش میزان یک اسید آمینه، تنها زمانی ممکن است که موجب محدودیت اسید آمینه‌ی دیگر نشود. در سال های اخیر توجه زیادی به میزان یک اسید آمینه ایده آل در جیره های طیور شده است. در مفهوم ایده ال برای طیور از لیزین، به عنوان استاندارد

استفاده می شود در حالی که احتیاجات دیگر اسیدآمینه ها بر اساس درصدی از نیاز لیزین، بیان می شود.

این متن در رابطه با اطلاعات موجود در مورد اسیدآمینه های ایده ال در جیره طیور تخمگذار وگوشتی است.

قابلیت هضم اسید آمینه ها

هنوز در بسیاری از کشورها از پروتئین خام در ترکیب جیره های طیور و برای بیان احتیاجات، استفاده می شود. هر چند همه اسیدآمینه های مواد غذایی جهت نگهداری و تولیدات طیور، قابل دسترس نیستند. مقدار اسید آمینه های غیر قابل هضم در خوراک های مختلف، می تواند همانند مقادیر نشان داده در جدول ۱ بسیار متفاوت باشد. در این جدول اطلاعاتی در مورد قابلیت هضم ظاهری پروتئین و اسیدآمینه های موجود در مدفوع برخی خوراک مهم داده شده است.

از این داده ها در تنظیم جیره های طیور در آزمایشات داچ (DATCH) استفاده شد. نتایج داده شده نشان می دهد که قابلیت هضم اسیدآمینه ها را نمی توان به سادگی از قابلیت هضم پروتئین خام، استنباط کرد. لذا استفاده از اسیدآمینه های قابل هضم در تنظیم جیره های طیور، بسیار رضایت بخش تر از استفاده از کل اسیدآمینه هاست.

جدول  ۱  قابلیت هضم ظاهری پروتئن خام و اسیدآمینه ها در برخی خوراک ها برای طیور اسیدآمینه های ایده آل

 

 

پروفایل اسید آمینه ایده آل

مفهوم پروتئین ایده آل اولین بار توسط میشل ( ۱۹۶۴ ) روی خوک انجام شد وی با استفاده از اجزای خوراکی خالص تلاش نمود تا جیره ای تهیه کند که نیازهای حیوان را تامین کند. متعاقبا الگوی اسید آمینه ایده آل با در نظر گرفتن اسید آمینه لیزین به عنوان شاخص در طیور گوشتی توسط بیکر و هان بررسی و پیشنهاد شد کارهای دیگری نیز بر روی پروتئین ایده آل در مرغ گوشتی انجام شده است.

آگاهی از قابلیت هضم اسیدآمینه های مورد نیاز همانند قابلیت هضم اسیدهای آمینه مواد خوراکی مختلف مورد نیاز برای برنامه ریزی بهتر در مورد اسیدهای آمینه و متابولیسم آنها در طیور ضروری می باشد. شبیه سازی الگوی اسید آمینه ای پروتئین های ایده آلی نظیر سفیده تخم مرغ و کازئین جهت بهینه کردن رشد و بازدهی خوراک فقط تا حدودی موفقیت آمیز بود.

هم چنین تنظیم اسیدهای آمینه با توجه به ترکیب بدن برای بهینه کردن رشد ناتوان بود. تنها پس از مدل سازی نیازهای اسیدهای آمینه برای نگهداری، رشد و تولید مربوطه بود که جیره های تنظیم شده موج ب حداکثر بازدهی شدند. در این روش لیزین به عنوان اسید آمینه مبنا در نظر گرفته می شود و مقدار سایر اسیدهای آمینه نسبت به آن سنجیده می شود.

دلیل اینکه این اسیدآمینه به عنوان مبنا در نظر گرفته شده است به شرح ذیل می باشد؛

جمع آوری اطلاعات در مورد تمام اسیدهای آمینه مشکل می باشد.

مطالعات عملی زیادی در مورد لیزین انجام شده است.

نحوه اندازه گیری لیزین ساده می باشد.

برای اهدافی غیر از ساخت پروتئین (رشد) کمتر استفاده می شود.

پروتئین ایده آل پروتئینی است که در آن تعادل اسیدهای آمینه ضروری به گونه ای است که احتیاجات پرنده را به طور دقیق تامین می نماید و همچنین دارای ازت کافی برای ساخت تمام اسیدهای آمینه غیر ضروری باشد.

اغلب برآوردهای مربوط به لیزین مورد نیاز برای نگهداری با استفاده از ابقای صفر نیتروژن به عنو ان معیار اصلی محاسبه می شوند. با استفاده از جیره ای که کمبود لیزین دارد، پرنده در تعادل منفی ازت قرار گرفته در حالی که اضافه کردن لیزین این کمبود را کاهش می دهد. در یک نقطه تعادل ازت برقرار می شود و این نقطه نشان دهنده نیاز نگهداری لیزین می باشد

مقدار پروتئین ایده آل که برای تامین تمام احتیاجات اسیدآمینه های پرنده لازم است برابر حداقل احتیاجات اسیدآمینه پرنده است. در خوراک هایی که از تعادل ایده آل اسیدهای آمینه فاصله دارند برخی از اسیدهای آمینه ضروری و یا غیر ضروری به عنوان منبع انرژی استفاده می گردند.

مقدار اسیدهای آمینه ضروری مورد نیاز نسبت به لیزین بیان گر تعادل اسیدهای آمینه یک پروتئین است . تعادل مناسب اسیدهای آمینه مورد نیاز برای رشد و تولید تخم مرغ به واسطه یکسان بودن تعادل اسیدهای آمینه در بافت و تخم مرغ مشابه است. تعادل اسیدهای آمینه مورد نیاز برای نگهداری نسبت به تعادل اسیدهای آمینه مورد نیاز برای رشد و تولید تخم مرغ بسیار متفاوت است.

جایگزینی اسیدهای آمینه به جای پروتئین

 

حدود ۹۰ درصد جیره ها در بسیاری از مناطق جهان بر پایه سویا و ذرت می باشد. با توجه به افزایش بی رویه قیمت اقلام خوراکی در سال های اخیر تمایل به کاهش سطح پروتئین تامین شده از سویا و ذرت با افزودن اسیدهای آمینه برای تامین احتیاجات پرنده افزایش یافته است. بیش از بیست سال می باشد که استفاده از اسیدهای آمینه های مصنوعی برای کمبود اسیدهای آمینه موجود در خوراک برای تامین نیازها و رسیدن به ماکزیمم وزن بدن طیور گوشتی معمول شده است.

ادموندز و همکاران ۱۹۸۵ گزارش کردند که کاهش سطح پروتئین جیره از ۲۴ درصد به ۱۶ درصد نتوانست سطح بهینه رشد را برای  مرغ گوشتی به وجود آورد. آزمایشات انجام شده در دانشگاه جورجیا نیز نتایج مشابهی را نشان داد .

والدروپ و همکاران ۱۹۷۶ و هان و همکاران ۱۹۹۲ مشاهده نمودند که زمانی که از جیره با سطح پایین پروتئین ( ۱۹ درصد) به همراه اسیدهای آمینه محدود کننده استفاده می شود (متیونین، لیزین، ترئونین، والین و آرژنین) می تواند حداکثر رشد را برای پرنده ایجاد کند. فرناندز و همکاران ۱۹۹۴ متعاقبا میزان اسیدهای آمینه محدود کننده را برای ذرت و کنجاله سویا در طی دوره ۸ الی ۲۲ روز پس از هچ تعیین نمودند که این مقادیر برای ذرت  عبارتند از ۱) لیزین، ۲) ترئونین، ۳)تریپتوفان، ۴)آرژنین، والین و ایزولوسین ، ۵) اسیدهای آمینه گوگرددار، ۶) فنل  آلانین+تیروزین و ۷) هیستیدین و اسیدهای آمینه محدود کننده در سویا عبارتند از ۱) اسیدهای آمینه گوگرددار، ۲) ترئونین، ۳) لیزین و والین، ۴) آمین های غیر اختصای نیتروژن و ۵) هیستیدین.

۲۰۰۶

یک پیشرفت غیر منتظره زمانی اتفاق افتاد که دین و همکاران ۲۰۰۶ دریافتند که افزودن اسید آمینه گلایسین به همراه  اسیدهای آمینه ضروری برای رسیدن به حداکثر رشد در جیره های با پروتئین پایین ضروری می باشد که در این صورت جیره  حاوی ۱۶ درصد پروتئین توانست عملکرد مشابه جیره حاوی ۲۲ درصد پروتئین بر مبنای سویا و ذرت نشان دهد. آنها اعلام نمودند که جیره حاوی ۱۶ درصد پروتئین نیاز به ۲/۴۴ درصد گلایسین به همراه سرین دارد. این نیاز به به خاطر می باشد که طیور اوره را به صورت اسید اوریک دفع می کنند و برای ساخت هر مول آن نیاز به یک مول گلایسین است. به همین خاطر در جیره های حاوی سطوح پایین پروتئین بایستی به این مساله توجه کافی داشته باشیم.

ادامه دارد …

https://t.me/zarin_javdaneh

http://zarinjavdaneh.ir/مکمل-ها-در-تولید-خوراک-طیور-و-آسانی-استف/

 

 

 

انتشار

error: محتوا حفاظت شده است