کود طیور به‌عنوان منبع سوخت و بهبود ارزش بستر طیور

بستر طیور به عنوان منبع سوخت

کود طیور به‌عنوان منبع سوخت و بهبود ارزش بستر طیور

کود طیور  منبع سوخت

بستر طیور می‌تواند مستقیما سوزانده شود تا گرما تولید کند. یکی از مشکلاتی که به هنگام استفاده از بستر طیور به‌عنوان سوخت وجود دارد میزان رطوبت نسبتا بالای آن است. میزان رطوبت بایستی کم‌تر از ۱۵% باشد تا به حداکثر انرژی گرمایی طی سوختن کود برسیم. هضم غیرهوازی ضایعات طیور بیوگاز(Biogas) را تولید می‌کند که یک گاز قابل اشتعال است که مرکب از ۶۰% متان، ۳۸% دی‌اکسید کربن و مخلوطی از بخار آب، سولفید هیدروژن و آمونیاک است.

بیوگاز ممکن است به‌عنوان منبع انرژی برای سوختن مانند گرما یا به‌عنوان منبع سوخت برای مخزن موتور‌های داخلی برای تولید الکتریسیته استفاده شود. هر دوی آنها یعنی هم مواد خاکستر حاصل از سوختن و هم مواد هضم شده به صورت غیرهوازی ممکن است به‌عنوان کود و نیز منبع خوراک حیوان استفاده شود. اگرچه تولیدکنند‌گان کمی از هضم غیرهوازی به‌عنوان روشی برای تیمار کردن ضایعات طیور استفاده می‌کنند چون این عمل از نظر اقتصادی مطلوب نیست، تولید بیوگاز در سیستم‌های براساس بستر طیور کم است و از نظر تکنیکی با دشواری‌هایی همراه است.

سوزاندن بستر طیور به‌عنوان روشی برای تولید گرما و الکتریسیته در تجهیزات مرکزی بزرگ، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. در جست و جو برای تولید الکتریسیته از منابع سبز تجدید‌شدنی تعدادی از ایالت‌ها در آمریکا به سمت تولید گرما از توده‌های زیستی متمایل شده‌اند. برای نمونه ایالت مینه‌سوتا بیش از دو میلیون تن ضایعات طیور و بوقلمون‌ها را تولید می‌کند که می‌تواند به‌عنوان سوخت در تولید برق طیور استفاده شود.

امروزه برخی از پرورش‌دهندگان بوقلمون در ایالت مینه‌سوتا با شرکت بریتانیایی Fibrowatt که کارخانه‌ی برق با استفاده از سوزاندن کود طیور را در مرکز مینه‌سوتا در سال ۲۰۰۷ تاسیس کرد، همکاری دارند. این کارخانه با سوزاندن سالانه نیم میلیون تن بستر طیور ۵۰ مگاوات برق تولید می‌کند که برای ۴۰۰۰۰ خانه کافی خواهد بود.

به‌طور مشابهی پیشنهاد شده است که یک کارخانه‌ی برق براساس کود طیور در غرب استرالیا ساخته شود. براساس تجربه‌ی فیبرووات این احتمال وجود دارد که با سوزاندن حدود ۷۰۰۰ تن بستر طیور ۰٫۷۰۰ مگاوات برق تولید کنند که برای تولید برق ۹۰۰ خانه کافی است. اگرچه محدودیتی که برای سازگار شدن این تکنولوژی وجود دارد شامل سرمایه‌گذاری زیاد و نگرانی‌های عمومی در مورد پتانسیل خروج مواد خاص، اکسید نیتروژن، مونواکسید کربن و دی‌اکسید کربن از مخزن تجهیزات سوزاننده‌ی بستر طیور است.

علاوه برآن، این احتمال وجود دارد که از بستر طیور به‌عنوان یک منبع سوخت برای تولید آب گرم  استفاده شود که برای واحدهای مرغ‌داری مفید است.

بهبود ارزش بستر طیور   

نگه‌داری ضایعات طیور به شکل تازه به دلیل میزان رطوبت بالا و بو بسیار دشوار است. با شروع استفاده از سالن‌های بسته امکان تولید کود نسبتا خشک‌تر وجود دارد. یک مشکل دیگری که در مورد ضایعات طیور وجود دارد از دست دادن نیتروژن طی ذخیره‌سازی، خشک کردن، نگه‌داری و متعاقب آن کاربرد آن در مزرعه است. از دست دادن نیتروژن به‌طور عمده در طی تبخیر شدن آمونیاک و نیتروژن‌زدایی در طی نگه‌داری و نیز از طریق تصفیه‌ی نیترات بعد از کاربرد آن در زمین است.

از دست دادن نیتروژن گازی یک نگرانی ویژه است چون این امر نه تنها ارزش حاصل‌خیزی ضایعات طیور را کاهش می‌دهد بلکه آلودگی‌های محیطی و اثرات تخریب‌کنند‌گی محیط را به دنبال دارد. استفاده‌ی اضافی از کود طیور به شکل تازه منجر به تجمع آمونیاک در خاک شده و درنهایت به ریشه‌ها و دانه‌ها آسیب می‌رساند. بنابراین مدیریت ضعیف این منابع باارزش منجر به آسیب به محصولات شده و آلودگی آب‌های سطحی و زیرزمینی را به دنبال دارد.

تکنولوژی‌های مناسب که از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه و از نظر محیطی بادوام هستند برای مدیریت مناسب ضایعات طیور نیاز هستند. این امر می‌تواند از طریق کمپوست کردن کود و کارهای مدیریتی مناسب برای خوراک صورت گیرد.

کمپوست کردن

فرآورده‌های فرعی کود متحمل تعدادی از فرآیند‌های تیماری قرار می‌گیرند که شامل تیمار کردن بیولوژیکی است. کمپوست کردن هوازی یکی از رایج‌ترین کارها برای از بین بردن مشکلات مرتبط با نگهداری و حذف کود طیور است. این امر دانسیته‌ی حجمی ضایعات را کاهش داده و یک فرآورده‌ی مناسب و پایدار برای نگه‌داری و استفاده در مزرعه تولید می‌کند.

کمپوست کردن، ارگانیسم‌های مرتبط با انسان و حیوان را حذف کرده و می‌تواند خطرهای ناشی از آلودگی آب‌های زیرزمینی را کاهش دهد. توسعه‌ی روش‌های کمپوست کردن ضایعات طیور با ترمیم‌کننده‌های مناسب می‌تواند از دست رفتن مواد مغذی را کاهش دهد و در عین حال به حداقل کردن آلودگی محیطی کمک کند. استفاده از ترمیم‌کننده‌ها نظیر کاه، کود گیاهی، خرده‌های چوب و ضایعات کاغذ، گوگرد و زئولیت می‌تواند از دست دادن نیتروژن را در طی کمپوست کردن ضایعات طیور کاهش دهد. کمپوست کردن هوازی با کاه غلات که شامل کربن قابل تجزیه است، موثرترین روش در کاهش از دست دادن نیتروژن است.

کمپوست غنی از مواد مغذی می‌تواند با کمپوست کردن ضایعات طیور با سنگ فسفات و گوگرد معدنی حاصل شود. این کمپوست می‌تواند به‌عنوان یک منبع غذایی با ارزش به‌ویژه در کشاورزی ارگانیک استفاده شود. افزودن مقدار کمی از گوگرد pH کمپوست را کاهش می‌دهد بنابراین تلفات آمونیاک از طریق تبخیر را کاهش می‌دهد. این امر هم‌چنین حل شدن سنگ فسفات را کاهش می‌دهد و کمپوست را از نظر فسفر و گوگرد غنی‌ می‌سازد. استفاده از آلوم و زئولیت برای کاهش تبخیر شدن آمونیاک همانند قابلیت انحلال فسفر نتایج رضایت‌بخشی به دنبال داشته است. امکان استفاده از این قبیل ترمیم‌کننده‌ها نه تنها نگرانی‌های محیطی را به دنبال ندارد بلکه با کاهش غلظت آمونیاک محیط سالن را برای پرنده‌ها و کارگران بهبود می‌دهد هم‌چنان‌که نسبت نیتروژن به فسفر کود برای محصول کشاورزی را بهبود می‌دهد. بنابراین آن یک انتخاب پایدار از نظر اقتصادی برای پرورش‌دهند‌گان طیور به وجود می‌آورد.

اگرچه اساسا هدف از کمپوست کردن رسیدن به یک محصول پایدار از کود است اما آن ممکن است هم بر میزان کل فلزات و هم بر مقدار برخی از فلزات خاص در فرآورده‌ی فرعی کود اثر بگذارد. به‌عنوان مثال سیستانی و همکاران(Sistani et al, 2001) مشاهده کردند که کمپوست کردن میزان روی در کود طیور را کاهش داد. مور و همکاران(Moor et al, 1998) مشاهده کردند که تیمار کردن کود طیور با آلوم[Al2(SO4)3] منجر به عدم‌تحرک کادمیم، روی و مس شد بنابراین غلظت آنها در خاک محلول کاهش یافت.

http://zarinjavdaneh.ir/کود-طیور-به‌عنوان-خوراک-حیوان/

https://t.me/zarin_javdaneh

در قسمت بعدی مقاله می خوانیم:

مدیریت خوراک

با ما همرا باشید. 

انتشار

error: محتوا حفاظت شده است