لارنگو ترکئیت عفونی؛ یا تورم عفونی حنجره و نای علائم و کنترل و پیشگیری

لارنگو ترکئیت عفونی

لارنگو ترکئیت عفونی؛ یا تورم عفونی حنجره و نای علائم و کنترل و پیشگیری

لارنگو ترکئیت عفونی

لارنگو تراکئیت عفونی Infectious laryngotracheitis , ILT

تورم عفونی حنجره و نای


تعریف


لارنگو ترکئیت عفونی نوعی بیماری حاد ویروسی در طیور (ماکیان)، قرقاول و طاووس است که با بروز تنگی نفس، سرفه، تنفس با دهان باز و دفع اکسودای خونی از دستگاه تنفس مشخص می شود.

بیماری لارنگو ترکئیت در درجه اول درماکیان و قرقاول رخ می دهد ولی بروز آن در طاوس نیز گزارش شده است. اکثر موارد شیوع بیماری در طیور (ماکیان) بالغ یا نیمه بالغ اتفاق می افتد، اما تمام گروه های سنی نسبت به این بیماری حساسند. بیماری لارنگو ترکئیت در اکثر کشورهائی که طیور (ماکیان) را به طور متراکم پرورش می دهند وجود دارد.

بیماری لارنگو ترکئیت توسط یک هرپس ویروس ایجاد می شود. این ویروس در خارج از بدن میزبان مقاومت زیادی ندارد و توسط بسیاری از ضدعفونی کننده ها به سادگی از بین می رود.


نشانه های بالینی لارنگو ترکئیت


الف. شکل حاد

۱ – تنگی نفس مشخصی وجود دارد که اغلب با صداهای تنفسی بلند و سرفه همراه است. پرندگانی که شدیداً مبتلا باشند، اغلب در حین نفس کشیدن سرو گردن خود را بالا و کشیده نگهداشته صدای خس خس بلندی ایجاد می کنند.

۲ – ممکن است متعاقب سرفه و لرزش سر، ترشحات مخاطی خون آلودی دفع گردد و منقار، صورت و سر بعضی از پرندگان خونی باشد.

لارنگو ترکئیت عفونی

۳ – معمولاً این بیماری میزان ابتلای بالا و مرگ و میر قابل توجهی دارد، به طوری که میزان مرگ و میر تا حد ۵۰ تا ۷۰% نیز گزارش شده است ، اما معمولاً میزان آن بین ۱۰ تا ۲۰ درصد می باشد. دوره این بیماری از اکثر بیماری های ویروسی و تنفسی ماکیان طولانی تر است و به مدت ۲ تا ۶ هفته در گله باقی می ماند.

ب. شکل تحت حاد

نشانه ها اغلب شامل تورم ملتحمه است که با چشمان مرطوب، ترشح اشک، ترشح بینی، تورم سینوس های تحت حدقه ای و کاهش تولید تخم مرغ همراه می باشد.


نشانه های کالبد گشایی لارنگو ترکئیت


۱ – تورم شدید حلق و حنجره، اغلب همراه با اکسودای خون آلود در نای وجود دارد. ممکن است التهاب به داخل برونش وکیسه های هوایی گسترش یابد. ممکن است پرندگان مرده در نای خود توده پنیری شکل یا غشای کاذبی داشته باشند که سبب انسداد نای شده باشد. علت مرگ این پرندگان خفگی است.

تشخیص بیماری نشانه ها جراحات مربوط به نوع معمول و بیماری زای  لارنگو ترکئیت تا آن حد مشخص هستند تا شک ما را نسبت به لارنگو تراکئیت برانگیزند. برای اطمینان از تشخیص بیماری باید از تست های سرمی و آزمایش های دیگر استفاده کرد.


کنترل و پیشگیری بیماری لارنگو ترکئیت


۱ – از وارد نمودن پرندگان واکسینه، بهبود یافته یا پرندگانی که در معرض بیماری بوده اند، به گله حساس اجتناب نمایید. بهتر است گله های حساس را در قرنطینه سختی قرارداد، هیچ نوع پرنده ای را به آن گله وارد ننمایید.

۲ – باید پرندگان را از مرغ داری های آلوده به ویروس لارنگو ترکئیت خارج کرد و سپس جایگاه را تمیز و ضدعفونی نمود و قبل از استفاده مجدد، ۴ تا ۶ هفته خالی نگه داشت.

۳ – واکسیناسیون، در مناطقی که بیماری لارنگو ترکئیت به صورت بومی وجود دارد، غالباً انجام می شود و کاملاً موثر است. واکسن های تخفیف حدت یافته موجودند و می توان آنها را از طریق قطره چشمی، آب آشامیدنی یا اسپری آئروسول تجویز کرد. حداقل سن واکسیناسیون در ۴ هفتگی می باشد، اما برای گله جانشین شونده مرغ های تخمگذار، معمولاً از ۸ تا ۱۲ هفتگی انجام می شود.

بندرت ممکن است ۱ تا ۴ هفته پس از واکسیناسیون ، نشانه های بالینی مشابه ابتلای طبیعی به این بیماری در گله بروز نماید . این انواع بیماری که مربوط به واکسن می باشند، معمولاً به وسیله پایین بودن میزان ابتلا و مرگ و میر مشخص می شوند.

۴ – گزارش کردن بیماری در بعضی ایالات آمریکا الزامی است.


درمان لارنگو ترکئیت


این بیماری درمان ندارد.

https://www.linkedin.com/zarinjavdaneh

انتشار

error: محتوا حفاظت شده است