ریه های جوجه های گوشتی و اثرات بیماری آسیت بر روی آنها
ریه های جوجه های گوشتی و اثرات بیماری آسیت بر روی آنها
در بسیاری ازلانههای نگهداری جوجههای گوشتی در طی زمستان و فصول سرد، حرارت را با استفاده از هیترها و مادرهای گازی افزایش داده و تهویه را کم کرده و به حداقل میرسانند. این امر سبب افزایش دیاکسیدکربن میشود و میزان تراکم این گاز به بالاتر از ۷۰ قسمت در میلیون میرسد. در نتیجه در جوجهها سبب کم شدن اکسیژن مصرفی شده و عارضه آسیت در آنها به وجود میآید.
عوامل آلودگی دیگر مانند بالا رفتن میزان آمونیاک، رطوبت و گرد و خاک در لانه نیز دارای همین اثر میباشد. در این شرایط عمل ریهها در جوجهها مختل شده و آماده برای ابتلاء به آسیت میگردند در نتیجه خون در ریهها به خوبی پخش نشده و تبادل اکسیژن به سهولت انجام نمیگیرد.
مطالعات انجام شده در مکزیک به روشنی نشان داده که اختلال در اعمال ریه یکی از علل اولیه بیماری سندرم آسیت به شمار میرود. به طوری که در اغلب مزارعی که مشکل آسیت داشتهاند در جوجهها به درجات مختلف، آثار نارسائی ریوی وجود داشته است. مطالعاتی که در جوجههای یکروزه انجام شده نشان داده نشان داده جوجههائی که در طول جوجهکشی دچار کمبود تهویه و اکسیژن بودهاند کم و بیش دارای عوارض قلبی و ریوی میباشند و چنین جوجههایی حتی اگر در شرایط مناسب تهویه پرورش داده شوند تا ۵ هفتگی آثار پرخونی ریوی در جوجهها در ابتلا به آسیت مسئله مهمی به شمار میرود.
در انیستیتو روزلین در اسکاتلند، مطالعات نشان داده است که در جوجههای مستعد به آسیب غدههای کوچک کارتیلاژی درریه افزایش قابل توجهی پیدا کردهاند. چنین نودولهائی در ریه طیور سالم هم در سنین مختلف دیده میشود. آزمایشهای انجام شده ثابت کرده است که جوجههای حاصله از یک نژاد که در دو نقطه مختلف از نظر محل نگاهداری شدهاند از نظر تعداد این نودولها در ریه با هم متفاوت بودهاند، به نظر میرسد این تفاوت ناشی از شرایط محل و وضعیت تهویه و میزان دیاکسیدکربن و آمونیاک و گرد و خاک بوده است. علاوه بر این، شرایط محیطی ممکن است سبب فیبری شدن بافت ریه شده و در نتیجه علائمی شبیه کمبود اکسیژن به وجود آید.
افزایش غدههای کوچک یا نودولها در پارانشیم ریه سبب اختلالات تنفسی شده و آثار کمبود اکسیژن را نشان میدهد. در طیور تلف شده از آسیت اغلب تعداد نودولهای ریوی بیش از طیوری است که از بیماریهای تنفسی دیگر تلف شدهاند و اغلب این امر در ریه چپ بیشتر از ریه راست ملاحظه میگردد. این مطالعات نشان داده است که در طیور مبتلا افزایش ساخته شدن مواد کلاژن در ریهها بیشتر میباشد. تهویه کم و نامناسب موجب افزایش تعداد نودولها در ریه جوجههای گوشتی میشود و در نتیجه ظرفیت تنفسی را کاهش میدهد. در طیوری که دارای رشد سریعتر هستند عمل سیستم قلبی-تنفسی برای رساندن اکسیژن ضروری به بدن باید فعالتر از نژادهائی باشد که دارای خاصیت رشد کمتری هستند و چنانچه به هرعلتی میزان فعالیت این سیستم با رشد سریع پرنده تطبیق نداشته باشد عوارض کمبود اکسیژن و در نتیجه آسیت بوجود میآید.
در مطالعات اخیر، افزایش توجه به اندازه سلولهای قرمز، به عنوان یک کلید برای تشخیص بیماری، بکار برده میشوند. در طیوری که دچار عارضه کمبود اکسیژن یا HIPOXIA هستند، چه در نقاط مرتفع و چه در نقاط پست، تغییراتی در بنیاد مویرگها پیدا میشود که ممکن است سبب بازداشتن عبور اریتروسیتها از مسیر رگهای مویی در ریه ها گردند و به این امر سبب افزایش فشار در ریه ها میشود و در نتیجه سبب اختلال در قلب میگردد. بعنوان مثال اریتروسیتهای طیور در هنگام عبور معمولی از کاپیلارهای ریوی که قطر نازکترین آنها شش مو میباشد در فشار قرار میگیرند.
مطالعات اخیر نشان داده که اندازه سلولهای قرمز طیور در بیماری آسیت افزایش مییابد. مطالعات خونشناسی نشان داده است که سلولهای قرمز جوجههای گوشتی بطور قابل توجهی درشتتر از این سلولها در طیور تخمگذار میباشد، بخصوص در ۴ هفته اول زندگی، این زمان مقارن با زمانی است که رشد جوجههای گوشتی سریعتر است و از طرفی خطر بوجود آمدن بیماریهای متابولیک زیاد است. در هنگام محدودیت غذایی اندازه سلولهای قرمز کاهش مییابد و این امر جوجههای گوشتی را برای ابتلا به بیماریهای ریوی مستعد میسازد.
https://www.linkedin.com/zarinjavdaneh
