استرپتوکوکوزیس طیور؛ تشخیص و درمان آن در طیور
استرپتوکوکوزیس طیور Sterptococosisi
عفونت های استرپتوکوکی در طیور اگرچه در سراسر دنیا منتشر می باشد ولی متداول نیست. بیشتر عفونت های حاصله از استرپتوکوک ها در اثر استرپتوکوکوس زواواپیدرمیکوس (Streptococcus zooepidermicus) یا استرپتوکوکوس فکالیس (St.fecalis) ایجاد می شود. استرپتوکوکوس زواوا پیدرمیکوس بیشتر طیور بالغ را مبتلا می سازد در حالیکه استرپتوکوکوس فکالیس در تمام سنین مشاهده می گردد بخصوص ممکن است بیماری جدی را در طیور جوان بوجود آورد. این باکتری از تخم مغر آلوده و جنین تلف شده نیز جدا شده است.
۱-عفونت حاصله از استرپتوکوکوس زواواپیدرمیکوس
این عفونت (استرپتوکوکوزیس) ممکن است بصورت حاد تا مزمن در یک گله موجود باشد. در حالت حاد سیانوزه شدن بدن و اسهال زرد رنگ دیده شده و بافت ها و پر و صورت خون آلود می شود. تب تا حدود ۸/۴۲ درجه نیز می رسد. میزان تلفات تا ۵۰ درصد نیز گزارش شده است. در حالت مزمن لاغری، خواب آلودگی و بی اشتهائی مشاهده می گردد.
همچنین استرپتوکوکوزیس در روی لاشه در حالت حاد تورم پرده صفاق، بزرگ شدن کبد و طحال، وجود مایع خون آلود در نای و دهان و حفره بطنی و پرده قلب و زیر پوست و در ناحیه زانو دیده می شود. در تهیه گسترش از این مواد به آسانی می توان استرپتوکوک را مشاهده نمود. درحالت مزمن در روی لاشه خشکی عمومی بدن، لاغری، آماس مفاصل، تورم مجرای تخم، تورم پرده های قلب و بد شکلی زرده ها مشاهده می گردد.
۲– عفونت حاصله از استرپتوکوکوس فکالیس
عفونت حاصله از این استرپتوکوک معمولاً بصورت مزمن بوده و حرارت بدن طیور مبتلا معمولاً کمتراز حد طبیعی است. ضعف و لاغری، افزایش هتروفیل ها تا میزان ۱۲۰۰۰۰ در هر میلیمتر مکعب یا بیشتر در اثر این عفونت دیده می شود.
در روی لاشه پرنده تلف شده خشکی و لاغری بدن همراه با اندوکاردیت و جوانه زدن درچه میترال قلب، بزرگ شدن کبد و طحال دیده می شود. شکنندگی و نکروز قسمت هایی از کبد در این بیماری نیز دیده می شود.
تشخیص استرپتوکوکوزیس
باید از مایعات پریکارد، خون و بافت های کبد و طحال یا محل جراحات در روی ژلوز خوندار کشت داده و با جداکردن و مشخص کردن استرپتوکوک تشخیص را قطعی نمود.
درمان استرپتوکوکوزیس
برای درمان بهتر است ابتدا با انجام آزمایش تعیین حساست نوع داروی موثر را انتخاب نمود. فورازولیدون بمیزان ۳۰۰ گرم در هر تن دان بمدت یک هفته، پنی سیلین، تتراسیکلین و اریترومایسین در درمان موثرند.
